Actor · Writer · Researcher · Software Developer

Where science and entertainment meet with joy.

Dish Poul is a multi-disciplinary creative based in Nepal, working across performance, writing, research and software — from feature development to short-form storytelling and technical craft.

Start a conversation
2028

The Time Machine

Lead feature of the 2028 mega-project.

2028

The Bottom of Teleportation

Companion feature, rooted in speculative science.

—

The Lost World of Mars

In active development.

—

Lost Class and Friend

In active development.

—

The Life Without Crime

In active development.

Journal

मुना मदन भाग १

 

मुना मदन- भाग १-बिस्तारको कथा


(रामधुनी नाम गरेको नेपालको एक बिकट गाउमा मुना  मक्करे अनि मदन तिन जना केटा अनि अन्य केटा र केटि बस्दथे | सबैको आफ्नो आफ्नो धुन हुन्छ | उनीहरु पनि आफ्नो आफ्नो छेत्रमा अत्येन्त जान्ने थिए | उनीहरुको उमेर एक बिद्यालय जाने केटा केटि जस्तै थियो | मुना अति चंचलता स्वोभाव कि थि | मदन सान्त अनि मक्करे अलि बदमास स्वोभावको थियो | मदन चित्र बनाउनमा खुंखार थियो, मक्करे खेलमा अनि )

                                 सेन १

(बिद्यालय जादै गरेका दुइ जना केटा बीच कुराकानी  चल्छ | उनीहरु आफ्नो निजी कुरा गर्दै थिए | घर भने तल समथर छेत्रमा थियो तर बिद्यालय जान धेरै उकालो चड्न पर्थ्यो | लगभग एउटा डाडा काटेपछि आउछ | त्यति मात्र हैन त्या जान ट्विनको प्रयोग गर्न पर्छ | )

                            कहानीको बिस्तारमा

(ति दुइ जना केटा अरु कोइ नभएर मदन अनि प्रदिप हुन्छन् | उनीहरु त्यै विद्यालय जान १० मिनट हुदा गफ गर्न तिर लाग्छन् | १ घण्टा को हिनाइले एकदम गलेको हुन्छन् | स्वा स्वा गर्दै यात्रा अगाडी बडाउछन् | )

मदन:( स्वा स्वा गर्दै पसिना पुस्दै ) प्रदिप प्रदिप सुनन कति थाकी सक्यो | कस्तो उकालो छ | गार्हो भाको छैन | मलाई त गार्हो भैसक्यो भन्या |

प्रदिप: ( लामो सास लिदै सुस्केरा हान्दै ) हो त यार सधै येसरी न हिड्न पर्छ | हाम्रो गाउको छेउमा स्कूल भएको भए कस्तो हुन्थ्यो होला है |

मदन: (निरास रुप लिदै ) हो त हाम्रै गाउमा यो बिद्यालय भाको भए कस्तो हुन्थ्यो तर के गर्ने दुखीको पिडा कसले सुन्छ र जो पिडामा छ त्यै घोचिनु पर्छ | येही मान्छेको रीत रहेछ |

प्रदिप : (हास्दै) तिमिले सहि कुरा भन्यौ | साची हाम्रो बिद्यालय घर नेर भएको भए कस्तो हुन्थ्यो |

मदन : (लामो सुस्केरा हाल्दै) हो यार | म त गलि सके बरु कतै बसम हुन्न समय छ धेरै छैन १५ मिनट छ ५ मिनट बसम अनि १० मिनटमा पुगिहाल्छ नि |

प्रदिप: हो हो त्यसै गरम | एई नेर बसम न हुन्न र | केहि गफ पनि गरम हुन्छ |

मदन : अहह भै हाल्छ नि

प्रदिप : भन अब के भन्छौ |

मदन: (औला दातले तोके जस्तो गर्दै अनि लजालु पाराले हेर्दै ) कसरि भन्नु मलाई लाज लगिराको छ | आजकल के के कुरा मनमा खेल्छ था पाउन सकेको छैन | सपना पनि कस्तो कस्तो आउंछ | झन् उसको अगाडी बस्यो भने दिल धड्केर हैरान हुन्छ | के भयो मलाई भनन ?

प्रदिप : (जोड जोड ले हास्दै ) केटो मायामा परेछ जस्तो लाग्यो | पागल त भएको छैन नि | को रहेछ हाम्रो हिरोको मन सुत्तुक चोरेर लाने | को रहेछ दिल चोर |

मदन : हो के मेरो दिलमा आगो लागेको छ लौ भन त म कसरि निभाउ |

प्रदिप: भनेपछि दमकल बोलाउन पर्यो | बल्ल केटाले आफु ठुलो भएको कुरा गर्यो | को रहेछ भनि हालन सुन्दिउ एक पटक |

मदन: त्यै के (लाजले भुतुक्क हुदै.............)

प्रदिप: को त्यै के........

मदन: त्यै.........

प्रदिप: (झर्किदै) कति त्यो त्यो भनेको |छटपटी भै सक्यो भन त छिटो |

मदन: कसैलाई भन्दै नौ नि यो कुरा

प्रदिप: कसम म भन्दिन कसैलाई भन छिटो |

मदन: मुना क्या मुना |

प्रदिप: ये मुना हेर केटा केटि राम्रो छानेछौ  तर के मुनाले मान्छे होला र | त्यै पनि आट | अब सपना मै होला विपनामा उसलाई हेर्ने त होला | कैले गएर गर्ने छौ त प्रस्ताव | आती हाल है आती हाल नत्र मक्करेले उडाइदेला अनि बिचारा तिमि छट्पतिले छतपताउदै मरौला | ढिलो नगर आती हाल |

मदन: ( निरास हुदै ) खै म कसरी अटु उसको अगाडी जान डर लाग्छ | अनि उ संग कुरा गर्न पनि डर लाग्छ | के गरौ के गरौ म त तनाब मा छु |

प्रदिप :( झ्याउ मानेजस्तो गर्दै ) कस्तो डरपोक रहेछ म मिलाईदिउ कुरा कि आफै भन हैन भने म गएर भन्छु | हुन्न र |

मदन: भयो पर्दैन भन्न झन् पहिले भनेको हैन कसैलाई नभन भनेर | आहिले आएर धोका दिने |

प्रदिप: मैले धोका दिन खोजेको हैन तिम्रो हितको कुरा गरेको |

                              (विद्यालयको घन्टी लागेको आवाज आउंछ )

मदन: ढिलो भए जस्तो छ | जाऊ अब |  दौड अब |

प्रदिप: मेरो सल्लाह मनमा मात्र कुरा खेलाएर नबस आटी हाल है अति हाल  नत्र धड्कन ले दुख पाउला अहिले कुद छिटो बिद्यालय पुग्न छ समयमा |

 

(येही कुरा टुंग्याउदै दुइ जना दौडिदै बिद्यालय प्रस्थान हुन्छन | तर गुरु आउनु अगाबै कक्षामा पुग्छन | )

                               सेन २

मुना भने आज चिटिक्क पर्दै छे | लिबिस्तिक, किरिम लगाउदै आफ्नो तयारीमा जुट्दै छे | उसका साथीहरु उसलाई स्कूल जान पर्खिदै छन् | मुना तयारी हुन समय लगाएर बसेकी छे |)

गंगा: (कराउदै) हे मुना कता हराको | छिटो गर ढिलो भैसक्यो भनेको |

मुना: (कराउदै) ह्या गंगा एक छिन् रुक न आए के |

गंगा:( बिल्ला गर्दै ) हे केटिहो मुना निन्द्रामा छे कि के हो आउदिन त | सुतेको मान्छेलाई उठाउन भएन त |

( सबै केटि गलल हास्दै हा हा हा )

कमला: गंगा ले खतरा चुटकिला सुनाइ (हा हा हा ) हासो रुकेको छैन | मजा आयो |

(कमला चिच्याएर कराउदै ): हे मुना कता हराकी ढिलो भयो क्या ढिलो छिटो गर जहिले येस्तई गर्छे |

( मुना बस आए आए भनेर कराको मात्रै छे )

कविता: मुना नजाने हो किन एस्तो ढिलो गरेको | छिटो गर्न ल नत्र हामी जान्छौ नि फेरी |

(मुना  आफ्नो काम सकेर बल्ल आउछे अनि बिद्यालय जान तयार हुन्छे | )

मुना : हे केटीहरु म आउदिन र | कति फतर फतर  गरेकी कमसे कम एकछिन सान्तिले बसेको भए हुन्थ्यो |

गंगा : मैसाबले ढिलो गर्दा आगो लगाई स्यो लौन के अचम्मको पारा देखाई स्यो |

मुना: गंगा कति जिस्केकी अरु केहि थाह छैन |

(सबै जना गफ गर्दै बिद्यालय पुग्छन | बिद्यलायमा मदन मुना आएको देखेर उसलाई हेरि राको हुन्छ | मुनाको आखा मदन तिर पुग्छ त्येसैमा दुइ जनाको आखा जुदाई हुन्छ | मदन लाजले खिस्रिक्क पर्छ | मक्करे मुनालाई कुरेर बसेको हुन्छ | यो घटना बिद्यालयको चौरमा हुन्छ )

मक्करे: (मुना नजिक गएर सुग्दै अनि उसको हात मसार्दै ) हे फुल कस्तो मिठो सुबास यो सुबास भमरा बाहेक कसलाई था हुन्छ | आह..... मजा आयो | येस्तई सुगन्ध सधै आए मन प्रफुल्ल हुन्छ |

मुना: भाक अनुहार हेर त चेम्पंजी जस्तो छ अझ गिद्दे नजर लगाउने | थुक्क ओइ बाटो छोड |

मदन: ओइ मक्करे हो कि लक्करे तलाई थाह छैन केटीलाई इज्जत गर्न पर्छ भनेर कि घरमा सिकाएनन संस्कार के हो भनेर |

मक्करे: (रिसले चुर हुदै ) ओइ केटा यो माग्ने भिखारीले के भन्दैछ |

केटा १: खै थाह भएन मालिक एसले के भनेर कराउदै छ |येसलाई ठेगान लगाउनु पर्यो मालिक |

मक्करे: जा  एस्लाई बजा |

(अब भने सबै कक्षा तिर लाग्छन् | सबै आफ्नो आफ्नो ब्रेंचमा गएर बस्छन् | मदन प्रदिप संग गएर बस्छ | मक्करे भने मुना संग बस्न ढिपी गर्छ |)

मक्करे: हे फुल मलाई तिमि संग बस्न देउन | प्लिज |

मुना: (हस्दै) ओइ पाजी त  म संग बस्ने या बाट गइहाल तेरो केटा संग गएर बस | बुजिस |

मक्करे : त्येसो नभनन म येही बस्छु के |

मुना : ओइ कमला त मा संग बस्न |

कमला : नाइँ म बस्दिन त्या | येही ठिक छु |

(येतिकैमा प्रदिप करौन्छ )

प्रदिप: मुना येसो गर बरु मदन  बस्छ ट्या तिमिसंग |

मदन: म येही ठिक छु |

मुना: मदन लाज लग्यो कि के हो आउ बस मसंग | केहि हुन्न क्या | कमला जा त प्रदिप संग बस अनि मक्करे त गंगा संग बस |

मक्करे: ( रिसले थर्काउदै ) हेर मदन आइस भने खुट्टा भाची दिन्छु |

मुना :  (मक्करेलाई चड्काउदै ) के भनिस ? तैले त्येसको हैन म तेरो खुट्टा भाचि दिन्छु | जा गएर मर गंगा संग |

(मक्करे रिसले बल्दै ब्रेन्चमा जोड जोडले हन्छ |)

मक्करे : साली आफुलाई हिरोनी ठान्छे |

(मदन खुसीले गदगद थियो किनकि उसले खोजेको मान्छे पाएको थियो | अरु भने डरले थर थर थिए |  येतिकैमा मदन अनि मक्करे को झगडा पर्छ | बाहिर गुरु आएर त्यो हेरी राख्नु भएको थियो | उहालाई जान्न मन थियो किन झगडा भयो भनेर |)

मक्करे : ओइ दलित निस्की त्याबाट | तैले छोएको पानी त खादैनौ त माख्लो जातको केटि ताक्ने | ओइ निस्की हाल |

मदन: ओइ धेरै जान्नी नबन बुजिस | पाखे पाखा बाट आइस कि के हो केहि नजानेको जस्तो गर्छ यार |

मक्करे: (आएर मदनलाई मुक्की लगाउदै ) तलाई छुदा पनि मेरो हात गन्हाउन थाली सक्यो या बाट निस्की हाल  

मदन: निस्किन के गर्छस |

मक्करे: साले निस्की |

मदन : निस्किन्न

( अब अति भए जस्तो लागेर गुरु कक्षा भित्र पस्छन् | )

मक्करे: (औला देखाउदै ) गुरु आएर बचिस नत्र मर्थिस आज मेरो हात बाट |

गुरु: सुभ प्रभात

सबैजना: सुभ प्रभात गुरु |

गुरु: येहा के भएको थियो एस्तो भन त | लौ भयो छोड | हिजो दिएको घरको काम गर्यो सबैले |

(मक्करे गंगालाई के थियो भनेर सोध्न थालछ | म्क्करेले गरेको हल्ला गुरुले सुन्छन | )

माक्करे: ओइ गंगा भन छिटो के काम थियो | मैले गरेको थिए कता राखे थाह छैन |

गंगा: (कपि दिदै ) ला हेर के थियो भनेर |

गुरु : मक्करे के को हल्ला हो | काम गरेको छौ |

मक्करे :( उभेर अक्क न बक्क हुदै ) गुरु मैले बिर्सिए |

गुरु : ये हो | लु भन मानिस ठुलो के गरेर  हुन्छ ?

मक्करे: लौ के प्रश्न सोधेको मानिस ठुलो के गरेर हुन्छ | सबैलाई आउंछ |

गुरु : ज्यदा नबोली उत्तर देउ

मक्करे : अह अह ...........(गंगा अनि केटा संग खास खुस गर्न थाल्छ)

गुरु : छिटो भन

मक्करे : मानिस ठुलो पैसाले हुन्छ | बिना पैसा कोइ ठुलो छैन येहा |

(त्यसै गरि गुरुले पालै पालो सोध्न जानु हुन्छ | )

गुरु: गंगा तिमि भन त केले ठुलो हुन्छ |

गंगा : जातले गुरु

गुरु: ल प्रदिप भन त उत्तर

प्रदिप :उमेर ले गुरु

( गुरुले सबलाई प्रश्न गर्छन तर खोजे जस्तो उत्तर भने आउदैन | अन्त्यमा मुना अनि मदनको पालो आउंछ | )

गुरु : ल मदन भन मानिस  ठुलो केले हुन्छ |

मदन: गुरु मानिस ठुलो दिलले हुन्छ जातले हुदैन |

(येतिकैमा मुना उभेर भन्छे )

मुना: हो गुरु मानिस ठुलो दिलले हुन्छ जातले हुदैन | येदी एस्तो हुन्थ्यो भने हामी सब किन फरक छैनौ सबै एउतै छौ रुप रंग अनि चालचलन |

गुरु : तिमीले ठिक भन्यौ मुना अनि मदन तिमीले पनि |

(मदन मुनालाई अनि मुना मदनलाई एक अर्कालाई हेरा हेर गर्छन  अनि मुस्काउन थाल्छन् )

(मक्करे तातिएर भन्न थाल्छ )

मक्करे : गुरु यो तल्लो जातकोले दिलको कुरा गर्ने  एस्लाई लाज सरम लागेन यो भन्दा | यो नकचरो हाम्रो टोलको कुकुर हो | ओइ मदन आइज चोखा चोखा आइज आइज ............चोखा चोखा

(एती भन्दै मक्करे तल बस्छ अनि मुना रिसले चुर हुन्छे अनि मदन पनि )

मुना : गुरु झापड हन्नुन येस्ता काम नलाग्नेलाई |

गुरु: हेर मक्करे मानिस ठुलो दिलले हुन्छ | आमा र बुवाले जे संस्कार सिकाए तिमीले त्यै सिक्यौ | तिमिलाई पैसा ठुलो लग्यो | धन भनेको हातको मैला हो यो जति खेर पनि पखालिन सक्छ तर दिलले जोडेको नाता १०० युग सम्म पुग्छ | साएद सबैले बुज्योउ होला | मदन अनि मुना तिमीहरुले बुझेको रहेछौ |

मुना मदन एकै साथ : धन्यवाद गुरु

(येतिकैमा घन्टी लाग्छ अनि कक्षा समाप्त हुन्छ | घर जाने घन्टी लाग्छ | मुना झुकिएर मदनको हात समात्न पुग्छे येतिकैमा मुनाको कपाल मदनको ब्यागमा अड्किन्छ | मदन निकाल्दै गर्दा मक्करे झगडा गर्न आउंछ | अनि मक्करे र मदनको कुटाकुट हुन्छ अनि कहानी येही टुंगिन्छ |)

                            (भाग १ समाप्त )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        

Advertise

NIRDOSH

 झुटको संसारमा सत्य रोइरहेछ, निर्दोष मुटु आज घाउ बोकी हिँडिरहेछ। जसलाई बचाएँ, उसैले दोष लगायो, मेरो जीवनको आकाश आज किन अँध्यारो भयो।। आमा म थाकिसकेँ, यो पीडा सहन सकिनँ, आफ्नै गाउँमा अब शिर उठाएर हिँड्न सकिनँ। मान्छेको मुहारमा माया देखेँ धेरैपटक, तर सबैभन्दा गहिरो चोट आफ्नैले दियो आखिर।। जंगलको बाटोमा बिहानको त्यो घडी, भाग्यले लेखिदियो आँसुको नयाँ लहरि। चिच्याएको आवाज सुनेर दौडिएँ म, कसैको इज्जत बचाउन लडेँ म। मुट्ठी कसेर अन्यायसँग जुधेँ, आफ्नो ज्यानको पर्वाह नगरी उभिएँ। तर संसारले देखेन मेरो त्यो बलिदान, बरु बलात्कारीको नाम दियो इनाम।। झुटको संसारमा सत्य रोइरहेछ, निर्दोष मुटु आज घाउ बोकी हिँडिरहेछ। जसलाई बचाएँ, उसैले दोष लगायो, मेरो जीवनको आकाश आज किन अँध्यारो भयो।। घर आएँ रुँदै, आँखा राता थिए, छातीभित्र हजारौँ तुफान चलिरहेका थिए। आमाले सोधिन्, "बाबु के भयो तिमीलाई?" उत्तर दिन सकिनँ, आँसुले रोक्यो मलाई। भक्कानिएर भनेँ, "दुनियाँ स्वार्थी रहेछ," "असलको मूल्य यहाँ शून्य मात्रै रहेछ।" आमाको काखमा टाउको राखेर रोएँ, बाँच्नै मन नलाग्ने गरी भाग्यसँग हारें।। बुबाको ...

DATA ANALYSIS

Search This Blog

Never Miss A Recipe!

Join thousands of our subscribers and get our best recipes delivered each week!

Designed by OddThemes | Distributed by ...............

I am Dish Poul

I am Dish Poul
Dipesh Poudel(Dish Poul) is a multidisciplinary creator and emerging innovator recognized for his early contributions to art, science communication, and youth-led research initiatives. Beginning his journey in 2014, he advanced through stage performance, advocacy programs, and digital media creation before expanding into organizational leadership. Over the years, he has founded platforms including Dish Poul International and its associated ventures, each focused on promoting science, technology, education, and transparent product evaluation. Known for his commitment to integrity and public awareness, he continues to build communities that encourage informed decision-making and ethical innovation. His work reflects a strong dedication to empowering people through knowledge, clarity, and responsible research.

LYRICS NEPALI

ENGLISH LYRICS