धुवा मेरो जिबनको लत २०१८०६८२७ MSDMORE

 लेखक: दिपेश पौडेल (दिश पौल )

(सन् २०१८ मा एस कथा लेखिएको थियो नेपाली नाटक प्रतिस्पर्धाको लागि | यो नाटक गुरु मुक्ति नाथ मिश्र र रचना खनाल गुरुमा लाइ जिम्मा लगाइएको थियो | तर यो नाटक लामो भयो र पात्र धेरै भए भनेर यो नाटक हुन पाएन र येतिकै बिना प्रदशन बसीरहयो | )

पात्रहरु:

लोग्ने 

स्वास्ने 

तिन खराब केटाहरु: राम, हरि र  श्याम 

शिक्षक

असल केटा : सुदेश  

दुइ विचारका केटीहरु : रोमा , रिमा (हुन्छ र हुदैन )

रामको बुवा 

हरिको आमा   

श्यामको हजुरआमा 

प्रहरी इनिस्पेक्टर 

प्राधानाधयापाक 

(दुइ लोग्ने र स्वास्ने बिहान घाम नलाग्न नपाउदै नशा तस्कर गर्न भारतीय सिमा वरिपरी जादा रहेछन | )

लोग्ने : डारलिंग आज त हात्तिको पुछार लागेछनि | 

स्वास्नी: हा | बुढो पनि के हो त्यो हात्तिको पुछार भनेको ? हेर्दात कुकुरको पुछार जस्तो छ | 

लोग्ने : हत्तेरी जात्रा नापितन | मैले भन्न् खोजेको यो नसा हो | यो गुजारा चलाउन काम लाग्छ |

स्वास्नी : अनि त्यसो भन्नुन , मलाई के थाह यो मिठाई हो भनेर |

लोग्ने: तिमि पनि ह्या यो मिठाई हैन क्या यो नसा हो |

स्वास्नी : त्यो त मलाई पनि थाह छ नि | भित्ताको कान  हुन्छ भनेर पो यस्तो भनेको त |

लोग्ने: मोरी ! नबन गोरी ! त्यसो भनन त | 

स्वास्नी : है | तपाई कहाको महात्मा | मैले अझ सम्मान गर्न हुदैन | ढाड भाच्ने जात्रा पिटीहाल्छन | 

लोग्ने : ल ! ल ! नगर म पनि चुप तिमि पनि चुप | अब सब चुप  | अब सब चुप ! नो गुप्चुप ! 

(उता तिन खराब केटाको घरमा )

राम : बुवा मलाई ५०० दिनुन |

बुवा : किन ? केलाई ? कारण भन अनि दिन्छु |

राम: हैन ! मलाई चहिएको छ पहिला दिनु अनि भन्छु |

बुवा: (रिसाउदै) तलाई नर्कट ! कुम्मकर्ण ! राक्षस ! पिचास | भन अनि दिन्छु | 

राम : हास्दै ! नाग्लो पिटेर  हात्ती तर्साउनु भने जस्तो | के भनेको त्यो ? तपाई हजार रक्सिमा सिध्याउनुहुन्छ  भने मैले किन पाच सय नपाउने |

बुवा: चुप लाग | हन्दिउ एक झापड | 

राम : ममीलाई गएर भन्दिम तपाई खानुहुन्छ भनेर |

बुवा: ला ! ला ! पाच सय | तर नचाइने कुरामा रोइला नपिट |

छोरा ; पिटदिन रोइला सोइला घरमा बसेर खानुन दुइ किलो कोइला | 

( हरिको घरमा )

हरि : आमा मलाई तिन सय दिनुन भनेको |

आमा : काम नपाएको नकचरो | त नामर्दले येही भन्छस भनेर थाह थियो | किन चाहियो तलाई तिन तिन सय |

हरि : नाइके दिनुन दिनुन | काम छ | बेलुका फिर्ता दिन्छु | 

आमा : चुप लाग ,म | म तलाई दिन्न | के गर्छस ? 

हरि : आज म अनसन बस्छु  र बाबालाइ यो भन्छुकि तपाई दुनिया केटालाइ नचाउनुहुन्छ | 

आमा : (रुदै ) मेरो त भाग्य नै फुट्यो भन्या | हे दैब मलाई येहाबाट किन उठाएनौ |कस्तो कुलानघार सन्तान जन्माएछु | 

हरि : धेरै बोलेर नाटक देखाउन पर्दैन अनि   खुरापाती कुरा नगर्नु | दिनु येहा खुरुक्क ल्याएर |

आमा : (रिसले रनन हुदै ) ला ! लिएर जा तेरो काट्टो | भरे घर त आइज म तलाई सिध्याइन भने | 

( श्यामको घरमा )

श्याम : हजुरआमा हजुरआमा सुभ बिहानी 

हजुरआमा : ( मनमनै सोच्दै ) आज नतिमा केहि परिवर्तन आएछ | तमिज भन्ने चिज बल्ल सिकेछ | 

(ठुलो आवाजमा ) स्याबास !

श्याम : हजुरआमा मलाई ४०० दिनुन काम छ |

हजुरआमा : किन ? किन बाबु ?

श्याम : हजुरआमा केहि काम छ यो भएर |

हजुरआमा : लाउ  नाती | मैले तलाई पैसा दिएको छु | तर पाएको यो पैसा दुरपयोग नगर है | सदुपयोग गरेर चाला है नाति |

श्याम: धन्यवाद हजुरआमा | म एस्लाई चाहिने ठाउमा नै सदुपयोग गरेर नै चलाउनेछु | 

हजुराआमा : ल ठिक छ 

श्याम: म गए हजुरआमा |

हजुरामा : लाला रामरी गयस  |