Actor · Writer · Researcher · Software Developer

Where science and entertainment meet with joy.

Dish Poul is a multi-disciplinary creative based in Nepal, working across performance, writing, research and software — from feature development to short-form storytelling and technical craft.

Start a conversation
2028

The Time Machine

Lead feature of the 2028 mega-project.

2028

The Bottom of Teleportation

Companion feature, rooted in speculative science.

—

The Lost World of Mars

In active development.

—

Lost Class and Friend

In active development.

—

The Life Without Crime

In active development.

Journal

९०२२८६७८-२३०९२०२३०९८७८९८-STALIN तोसिमाको कथा

 नेपाली  कथानक कहानी: तोसिमाको कथा 

                                भाग : १                                                                                          तोसिमाको बाल्यकाल र बिबाह  अनि बच्चा 


                                                                  कथाको संख्या : ९०२२८६७८-२३०९२०२३०९८७८९८-STALIN

(एस कथामा तिन वटा भाग रहेका छन् यो  एस कथाको प्रथम भाग हो | भाग १ मा तोसिमाको बल्यकाल, भाग २ मा तोसिमाको न्यायको लडाईको र भाग ३ मा तोसिमको अहिलेको अवस्थाको बर्णन गरिएको छ | ) 


(यो सक्कली कपि हैन यो एस कथाको ड्राफ्ट कपि हो | बिना अनुमति एस कथालाई छाप  गर्न पाइने छैन | यो दिश पौल एजुकेसनको सम्पति हो | तपाइले अनुमति लिए पश्चात लाइसेन्स दिइने छ |  )


एकादेशमा एउटा भट्टे डाडा नाम गरेको गाउँ थियो | यो गाउँ अत्यन्त सुन्दर थियो | प्रकृतिको काखमा बसेको अनि चारै दिशा हिमालै हिमालले भरिपुर्ण थियो | यो सुन्दर मात्र थिएन यो पर्यटक घुम्ने मुख्य थलो पनि थियो | त्येस गाउमा होमइस्टे पनि थियो | एतिहासिक हिसाबले 

यो डाडा अत्यन्त महत्वपूर्ण थियो | एस डाडाले एउटा सिंगो  सताब्दी पार गरेको थियो | यस गाउमा हजारौ घटना घटेको थियो | लाखौ बसोबास रहेको एस डाडा आर्थिक अवस्थाले पनि अत्यन्त मजबुत थियो | त्येस गाउमा तोसिमा,हरिस,अस्मिता  ,रमेस र स्वोर्निमा  पनी बस्थे |

 तोसिमा उमेरले धेरै बुडी भैसकेकी थि  | उसको उमेर लगभग ६० वर्षको थियो | बिचरी एती सम्म बुडी भए पनी जिबनमा धेरै कस्ट भोगेकी थिइ | हरिस र अस्मिता तोसिमाको छोरा र बुहारी थिए | रमेस र स्वोर्निमा  नाति र नातिनी थिए | एस परिवार अत्यन्त खुसहल थियो |

आज धेरै महत्वपूर्ण थियो | असोजको महिना थियो | चाडबाडको रोनक थियो  | सब रमाइलो गर्नमा वेस्त थिए | तोसिमा भने चिन्तित अनि खुसि महसुस गरेको देखिन्थ्यो तर बाहिरबाट हसिलो अनुहार देखाएर खुसि  साट्दै थिइन | आजको दिन एस परिवारमा अन्धकार 

छाएको दिन थियो | हरिस र अस्मिता आज दसैको समान किन्न भनेर बजार जान थालेका थिए येदिकैमा रमेस र सोर्निमा आएर आफ्नो आमा र बुबालाई चंगा र  लत्ता ल्याइदिन अनुरोध गर्छन् | हास्दै अस्मिता र  हरिस आफ्ना सन्तानलाई सान्तोना दिदै त्याबाट बिदा हुन्छन |


रमेश र स्वोर्निमा मख्ख परेर खेल्न जान्छन् अनि खेलमा रमाउदै थिए | तोसिमा आफ्नो नाती र नातिनीलाई  खाना खान बोलाउन जान्छे | तोसिमा नाती नातिनीलाई बोलाउदै "हे केटाकेटि हो कति खेल खेलछौ? भोक लागेन ?खाना खान आउ न |" त्येस्पछी रमेश र स्वोर्निमा 

खाना खान जान लाग्छन् | खान खादै गर्दा रमेश र स्वोर्निमा तोसिमालाई एउटा कथा भन्न दवाब गर्न थाल्छन् | तोसिमा आफ्ना नाती नातिनीलाई सम्हाल्न नसक्ने हालत भएपछि आफ्नो मनमा पत्थर राख्दै पहिले घटेको घटना सुनाउन थाल्छे | सुनाउनु भन्दा अगाडी आफ्ना नाती 

नातिनालाई पर्ल्यक पुर्लुक हेर्दै भन्छे  "केटाकेटि हो यो कथा एस परिवारले गरेको सघर्षको कहानी हो | एस कहानी सुनेर तिमीहरु रुनचै भएन |" तोसिमाको आखाबाट आशु झर्न थाल्छ | रमेश र स्वोर्निमा मख्ख परेर कथा सुन्न थाल्छन |


तोसिमा कथा भन्न सुरु गर्दै "आज भन्दा करिब ३५ वर्ष अगाडिको हो |येही समयमा हाम्रो घरमा अन्नाको अनिकाल थियो | आहिले जस्तो त्येस समय हाम्रो गाउ विकासनै भएको थिएन |भर्खर मानिसहरु बस्न आएका थिए | येहा न बिद्यालय थियो न कुनै संस्था | 

पानी लिन पनी घन्टौ हिड्न पर्थ्यो | एस्तो बिकराल अवस्थामा बसेको थियो कि जुनसुकै बेला पनी जे पानी हुन सक्थ्यो | मेरो आफ्नो दाइ थियो | हामी दाजु बहिनि अति खुसि थियौ | भर्खर १३ वर्ष र १६ वर्षको थियौ | स्कूल त थिएन तर हामी घरको काम गर्न एकदम सिपालु थियौ | 

मेरो दाई भकारो र  गोबर सोर्थ्यो अनि मा घास सोतर गर्थे | था छ ? स्वोर्निमा = हत्तपत्त प्रश्न गर्छे :"के हजुरआमा ? भन्नुस न कस्तो  मजा आको छ |" तोसिमा हास्दै उत्तर दिन्छे :"हो नि एक छिन पछि  रुन थाल्छौ " अब कथा सुन्न थाल | रमेश र स्वोर्निमा मक्ख परेर फेरी कथा सुन्न थाल्छन् |


"म अत्यन्त हिस्ट पुस्त र बलवान थिए | त्येसबेलाको खाना पनी अत्यन्त पौस्तिकदार हुन्थ्यो | मलाई सब केटाहरुले आखा लगाउन्थे | म उनीहरुलाई मतलब नगरी अफ्नो बाटो हिड्थे | तर मजा धेरै आउथ्यो | म १५ वर्षको भए | मेरो बिहे हुने बेला | अह ! अहिले जस्तो  बिहे हुन्न थियो |

मेरो बिबाह बैशाख महिनामा  मेरो दाइको साथीको भाइसँग हुने पक्का भयो | उ पनि अत्यन्त सुन्दर थियो | म देखेरनै उ माथि प्रेममा परे | करिब जेठ महिनामा भब्य बिबाह भयो | मेरो दाई मलाई रुदै बिदाई गर्यो | राति म धेरै रोए | 


म घर सम्हाल्ने हालतमा थिन तर म बिस्तारी बिस्तारी घर सम्हाल्ने भए  | लगभग  दसैको बेला  मेरो दाई मलाई लिन आयो म माइत बस्न गए येही क्रममा मेरो श्रीमानको दाई र मेरो दाई परदेश जाने योजना बनाएछन् |असोजको महिना थियो त्येसैको  लगभग ११ महिना पश्चात मेरो दाई र मेरो श्रीमानको दाई संगै परदेश पलायन हुन्छन् | 

उनीहरु दुबई गएका हुन्छन् | पहिलो दुइ महिना राम्रै कमाइ गरेर घर खर्च पठाउँछ तर त्यही बेला काम गर्ने क्रममा उ त्येहिको भीरबाट खसेर उसले जिबन त्याग्छ|म माइतमा थिए मलाई केहि थाह थिएन | एक जना त्येहिको छिमेकि मलाई लिन आउनु भयो म घर गए जब त्याह पुगे 

अनि थाह भयो मेरो  दाईले  दुनिया छोडेछ | म एक्कासी छाती पिट्दै रुन थालेछु | संगै बसेको दाई जसलाई धेरै माया गर्थे अनि जसले मलाई धेरै माया गर्थ्यो त्यो गयो भन्दा यो मन कहाँ मान्थ्यो र | 


म आफुलाई सम्हाल्न सकिन असोजको महिना थियो तर सबको घरमा चाड छ अनि मेरो घरमा आसु | लगभग ४ दिन टिकाको दिन मेरो दाइको लास आयो एउता बाकसमा र मेरो जेठाजु पनि | उसको आखामा पनी आसु रोकिएको थिएन |सबै रुवाबासी चलेको थियो असुनै आसु थियो |

एकछिन एस्तो लाग्यो यो दैब कस्तो निस्तुरी रहेछ भनेर | म त रुदा रुदा बेहोस भएछु मलाई उठाउन गाउलेले धेरै प्रयास गरेछन् | मलाई होस आयो अनि त्येस्पस्चात् सबै मेरो आफ्नो दाईको मलामी जाने तर्फ लग्यौ |


 आसुको भेल रोकिएको थिएन | त्यै दाइको याद मात्र आउन्थ्यो मनमा |मेरो मनमा आएको भेललाई जसो गरेर पनि रोक्न सकिन | मेरो दाइको लासलाई काठमाथि सुताएर डडाउन तयार गरिएको थियो | मेरो बाउले दाइको अन्तिम संस्कार गर्नु भयो | म पनि कस्तो बौलायछु दाइको जलिरहेको लास अगाडी झन्डै हामफालिन छु |

 त्या दाइको लास ३-४ घण्टामा 

पुरै अंगर भयो | सबै गए तर म त्यहि घाटमै दाइको अंगर हेरेर टोलाउन थाले  | केहि समय पश्चत मैले दाइको अंगारको टिका लगाएर आमा र बाबाको जिम्मेदारीको प्रण गरे | म त्येस्पस्चात् घर फर्किए | 


घरमा दाइको क्रियाको काम चलिरहेको थियो तर बिडम्बना म आफै घाइते बाग जस्तो भाको थिए | म आफै थला परेको थिए | त्येस दाइको यादले मलाई पिछा छोड्न सकेन | जा जान्छु त्यै दाई देख्न थाले | मैले गर्ने हरेक काम बिग्रन थाल्यो | म पिडामा पनि हास्दै अगाडी बढ्न थाले |

छ महिना लाग्यो मलाई एस पिडा बाट निस्कन तर निस्किए  | दाइको यादको किला निस्किए जस्तो हुन थाल्यो | म एस बेला १७ वर्षको थिए | एस दुखियाको कहानी कसले सुन्छ र | तीमिहरुको हजुरबुवा मलाइ समाल्न बस्नु हुन्थ्यो | मन समलिन्दै थियो तर अचानक एस गाउमा 

पानि पर्न थाल्यो | यो पानी अन्त्येन्त ठुलो थियो | त्येस पश्चात एस गाउमा ठुलो पहिरो गयो | त्येस पहिरोले मेरो घरलाई पनि छोडेन |मेरा बाउ आमा त्यै पुरिएर मरे | एस दुखियाको खुसिनै चुडेर लग्यो | 


बुवा  र आमाको खोजि सुरु भयो तर उनीहरु भेटिएनन् | उनीहरुलाई सम्जिदै मेरो मान टुक्री सकेको थियो | जिन्दगीमा पिडा मात्र आएको थियो | म अक्क न बक्क भाको थिए |  म कमजोर हुदै जान थाले | मेरो कमजोरीले मलाई पुन बेहोस गराएछ | म होसमा आए पस्चात आफुलाई 

सम्हालेर अगाडी बढ्ने प्रण गरे | म भित्र जति चोट भए पनि त्येस चोटलाई पिएर  अगाडी बढ्न थाले | बिस्तारी जिबनमा खुसियाली आउन थाल्यो | लगभग २० बर्सको उमेरमा मेरो पहिलो सन्तान जन्मियो | तिमीहरुको पिता जन्मिए पश्चात एस घरमा खुसियाली छाउन थाल्यो | "


कहानी सुनाउदा सुनाउदै गर्दा हरिस र अस्मिता आइपुग्छन् |रमेश र स्वोर्निमाको आखामा आसु झरीरहेको हुन्छ | हजुरआमालाई अंगालो हाल्दै रुदै भन्छन् हजुरआमा बाकी कहानी पछि सुन्छु ल |बुबा र आमा आउनु भो के ल्याउनु भयो हेर्न मन लागेको छ म त्यै जन्छु | तोसिमा 

आफ्नो नाती र नातिनीलाई अंगालो हाल्दै गालामा मोई खान्छे र जान दिन्छे |रमेश  र स्वोर्निमा  आफ्नो  बुवा  भएको ठाउमा जादै प्रश्न गर्छन् "बुबा लत्ता खै ? चंगा ल्याउनु भाको छ ?"हरिस हास्दै उत्तर दिन्छ "पहिला भित्र हिड अनि निकालेर दिन्छु |रमेश  र स्वोर्निमा मक्ख 

पर्दै आहा आज चंगा खेल्न पाइने  भयो आज मजा आउने भयो |


(हरिस सबलाई  ल्याएको समान देखाउन थाल्छ सब त्यो देखेर मक्ख पर्छन | येसैमा प्रथम अध्याय पुरा हुन्छ र दोश्रो अध्याय सुरु हुन्छ | दोश्रो अध्यायमा तोसिमा माथि भएको अन्याय र अत्याचारको बर्णन गरिएको  छ |)


Advertise

NIRDOSH

 झुटको संसारमा सत्य रोइरहेछ, निर्दोष मुटु आज घाउ बोकी हिँडिरहेछ। जसलाई बचाएँ, उसैले दोष लगायो, मेरो जीवनको आकाश आज किन अँध्यारो भयो।। आमा म थाकिसकेँ, यो पीडा सहन सकिनँ, आफ्नै गाउँमा अब शिर उठाएर हिँड्न सकिनँ। मान्छेको मुहारमा माया देखेँ धेरैपटक, तर सबैभन्दा गहिरो चोट आफ्नैले दियो आखिर।। जंगलको बाटोमा बिहानको त्यो घडी, भाग्यले लेखिदियो आँसुको नयाँ लहरि। चिच्याएको आवाज सुनेर दौडिएँ म, कसैको इज्जत बचाउन लडेँ म। मुट्ठी कसेर अन्यायसँग जुधेँ, आफ्नो ज्यानको पर्वाह नगरी उभिएँ। तर संसारले देखेन मेरो त्यो बलिदान, बरु बलात्कारीको नाम दियो इनाम।। झुटको संसारमा सत्य रोइरहेछ, निर्दोष मुटु आज घाउ बोकी हिँडिरहेछ। जसलाई बचाएँ, उसैले दोष लगायो, मेरो जीवनको आकाश आज किन अँध्यारो भयो।। घर आएँ रुँदै, आँखा राता थिए, छातीभित्र हजारौँ तुफान चलिरहेका थिए। आमाले सोधिन्, "बाबु के भयो तिमीलाई?" उत्तर दिन सकिनँ, आँसुले रोक्यो मलाई। भक्कानिएर भनेँ, "दुनियाँ स्वार्थी रहेछ," "असलको मूल्य यहाँ शून्य मात्रै रहेछ।" आमाको काखमा टाउको राखेर रोएँ, बाँच्नै मन नलाग्ने गरी भाग्यसँग हारें।। बुबाको ...

DATA ANALYSIS

Search This Blog

Never Miss A Recipe!

Join thousands of our subscribers and get our best recipes delivered each week!

Designed by OddThemes | Distributed by ...............

I am Dish Poul

I am Dish Poul
Dipesh Poudel(Dish Poul) is a multidisciplinary creator and emerging innovator recognized for his early contributions to art, science communication, and youth-led research initiatives. Beginning his journey in 2014, he advanced through stage performance, advocacy programs, and digital media creation before expanding into organizational leadership. Over the years, he has founded platforms including Dish Poul International and its associated ventures, each focused on promoting science, technology, education, and transparent product evaluation. Known for his commitment to integrity and public awareness, he continues to build communities that encourage informed decision-making and ethical innovation. His work reflects a strong dedication to empowering people through knowledge, clarity, and responsible research.

LYRICS NEPALI

ENGLISH LYRICS